گل شقایق

      برای تو می نویسم عشقم برای تو و چشمان تو

                      نمی دانم تا چند روز آفتابی باید منتظر باران بمانم؟؟

                       نمی بینم ابری باران داشته باشد.....

                اصلا ابری در آسمان آفتابی جنوب نمی بینم.............         

                    روزهای بارانی را از همان بچگی دوست داشتم.......

                  صدای شور شور باران ......

وای چه روزهایی .............زیر باران دویدن های کودکانه.....

من کفشهای گل گرفته و لباسهای خیس...........

                و فریاد های قشنگ مادرم.....................

وای که چقدر دلم برای آن روزها تنگ شده...........

 راستی تا بحال فکر کرده ای بچه ها تا چه اندازه نیازمند و تا چه اندازه بی نیازند؟؟

       دلم به راستی گاهی تنگ می شود....

                        برای باران ...... برای رعد و برق.....

                         از صدای شکستن یک ظرف.............

                    از سکوت خانه گاهی...............

              از مرداب ذهن شهر...........

                                از سکوت دل خویش دلم می گیرد............

                     به زیر باران میروم .................

                         تا تو را به یاد آورم تو هم باران را دوست داری

                                   میروم به زیر باران    

                             و همنوا با باران چشمهایم هم می بارد...............

     به زیر باران می روم  تا روح خود را صیغل دهم.......

     میدانم تنها درمان روح باران است....

    گاهی که دلم برای شیطنت های دوران کودکی تنگ می شود به زیر باران میروم

       و می خوانم باز باران با ترانه...............وای یادش بخیر.........

      زیر باران باید رفت کاش سهراب سپهری هم بود با خودم فکر می کنم آقای سپهری هم حسی

                               مثل من داشته که سروده " زیر باران باید راه رفت".....

      همچانکه در تفکراتم غوطه ور هستم به خودم می آیم و می بینم لباسم مثل دوران کودکی

                      خیس خیس شده است.....................

                                         لباسم بوی باران می دهد............

       ولی اینبار فریاد های پدرم مرا به خود می آورد"دخترم زیر باران چه می کنی؟"

                         " کاش تو هم در این حس لطیف با من شریک بودی"

برای عشقم می نویسم برای تو و چشمان تو

       ساحل بهانه ایست تا هراز گاهی بغض هایم را در خلوت آن در پناه صخره ها روی شن های

        نرم و در هیجان موج ها خالی کنم..............

      و بگویم دریا دوست داشتنی ست مانند محبتهای مادرم و سخاوتمند همانند پدرم......

                                         "دریا همچون من لیلا و شیدا است"

                          افسوس..........

              که نمی دانم در فراق چه کسی این همه ناله می کند؟؟ و سرش را به صخره ها می کوبد

                                                         و آه و زاری می کند.........

                                    دریا را دوست دارم.............

                           " زیرا هر گاه تو نیستی شانه اش تکیه گاه من است"

                برای عشقم می نویسم برای تو و چشمان تو

                                         " تقدیم به مادر تو که دلش داغ شقایق داشت"

             مادر!!!!!!

                      ایستاده ای............

                     بر قالیچه سبز بهشت

                     و در آبی زلال اشکهایت

                                 می شویی غبار زمان را

                           دستهایت ساقه های مهربانی ست

                                               که جهان را

                                                 گرم در بر می گیرد

                           من سبز می شوم

                             به گاه بارقه های نگاه شیرنت

                             لبخندت سپیده دمی ست

                                           که غروب نمی شناسد...........

                                                و بهار

                                 با تنفس تو آغاز می شود...........

                                 آه ..............ای همیشه شکیبایی

                                  مادر!!... مادر!!.... مادر!!!

            شاید از بین همه ی کسانی که کتاب آسمانی را به سر گرفته اند و "بک یا الله"

           می گویند و تو را به نام جهارده ستاره آسمانیت قسم می دهند.................

                                         غریب ترینم و گناهکار......

           رحمانا........

           وقتی به تو می اندیشم........... پنجره چشمانم را که باز می کنم سیل مروارید

           است که جاریست........

           ای تنها قبله گاه هستی من.........

          تو را به شاخه ی شکسته ی یاس و به ماه غریبستان زمین و هفت آسمانت قسمت

            می دهم که صدای پای تو رو می شنوم... میدانم همین نزدیکی هایی.....

            مهربانا...........

                          آمده ام تا غم بی ستارگی ام را با تو به نجوا بنشینم........

                معبود من.........

                            بگذار شانه هایت را تکیه گاه غربت خاکستری ام کنم.....

                           بگذار از دستانت پلی بسازم برای رسیدن به آینده.....

                           بگذار چراغ روشن نگاهت را در امتداد لحظه هایم جاری کنم....

                  خدای من............

                         کمکم کن تا تجربه کنم عشق اهورایی را........

                        کمکم کن تا رندگی کنم شقایق را..........

                       کمکم کن تا نفس بکشم هوای تازه را........

                       کمکم کن تا در عرش ملکوتی تو به پرواز در آیم.....

برای عشقم می نویسم برای تو و چشمان تو

        گویی رقابتی است بین انسان و خاک..... زیرا هر که عزیز انسان می شود پسند خاک

        می آید و هر کس انسان دل در گرو اش می گذارد خاک به ودیعه اش می گیرد.........

       و این بار نیز در بن بست زندگی... های و هوی عقل را به سکوت وا میدارم و از چشمه

       احساس مشتی رویا بر میدارم و حقیقت تلخ گذشته ها را می شویم تا شاید چند صباحی

      خوش باشم.. کاش دستی به نیرومندی معجزه یاریم می کرد ...

                                     تا رویاهایم رنگ واقعیت به خود بگیرند........کاش

      در این سنگینی سکوت دوست دارم با مهتاب حرف بزنم و آسمان با من همراه شود...

      و فرشته ها دعاهایم را به آن سوی ملکوت تا هفتمین آسمان بالا ببرند...........

                                     باران دلتنگی ام را بشوید.............

                              ای توبه پذیر مهربان نیازم را اجابت کن..........

         ای که در تاریکی ظلمت شب صادقانه به ناله هایم گوش سپردی و دستان خالیم را لبریز

        از رحمت خود نمودی...........ای که مرا آموختی همیشه به یادت باشم و لحظه ای از

                          یادت غافل نشوم و گاه و بیگاه در خانه ات را بکوبم......................

                            " پناهم باش و چراغ روشنت را از من دریغ مدار"

          ******************************************************

          در عجبم که ماه امشب چگونه در آسمان نور افشانی می کند و ستارگان با چه رویی

          چشمک زنان می درخشند ..... وقتی که تک ستاره عالم هستی در بستر بیماریست

                           و از زخم زهر شمشیر نا اهلان از درد به خود می پیچد...........

                                           می خواهم نظاره گر مولایم باشم .........

                         مولای من بگذار من هم کمی شریک غمهایت شوم....... بگذار من هم

                                          بفهمم بعد زهرایت چه کشیدی.....

           مولای من آمده ام تا ببینم اشک چشمان یتیمان کوفه را....آمده ام تا بنگرم ظرفهای

          پر از شیر را............. هنوز زنگ صدایت را می شنوم که فرمودی: حسنم از این شیرها

         به ابن مجلم مرادی بدهید......... در مقابل بزرگی تو چه بگویم مولای من.........

          آمده ام تا با زینب تو همنوا شوم..... و در تنهایی حسن و حسین تو ناله سر دهم...

          مولای من.............. بگذار نظاره گر درد و رنج سالهای سکوت تو باشم......

         بگذار من هم بشنوم که در آن چاه چه می گفتی تا نامحرمان صدایت را نشوند......

        مولای من .........نمیدانم خورشید فردا چگونه طلوع خواهد کرد ...وقتی که اول مرد عالم

          دیگر در این دنیا نیست........  حال و روز ملائیکه دیدنی ست امشب.....

     مولای من.....بگذار نظاره گر غربت شبهای کوچه های کوفه باشم.....

         میدانم امشب فرشته های آسمان فرشی از یاس و اقاقی برای پذیرایی از قدوم مبارکت

                   پهن خواهند کرد.................

                  ای بزرگ مرد نیمه شبهای کوفه......... از امشب ماه دیگر به نخلستان نخواهد آمد و

                   نخلهای تو دیگر خرما نخواهند داد. ...........   

               نمی دانم سپیده صبح سحر چگونه خواهد دمید وقتی اولین مولای آسمانی دیگر

                      سحر اذان نخواهد گفت و صوت قرآنش شنیده نخواهد شد.........

                    ای ماه امشب را از آسمان برو ......... و ای ستارگان امشب را برای مولایم

                    عزاداری کنید............. ای آفتاب با تو هستم آفتاب!!!! فردا نتاب... چرا که

                                روشنی رخساره تو از نور مولایم علی است..........

                      می دانم ماه و آفتاب دیگر روشنی همیشگی را نخواهند داشت چرا که

                      تو نیستی که به آسمان خیره شوی و درد دل با آسمانیان کنی!!!!!!!!!

                    چشمان آبی آسمان ابری ست  ........... در سوگ اولین آفتاب عالم تاب.......

                                         مولای من بگذار نظاره گر  باشم..................

                                "بگذار نظاره گر مظلومیت اولین مظلوم عالم باشم......."

                   برای عشقم می نویسم برای تو و چشمان تو

 با من بمان ای روشنی بخش شبهای تارم..........

بامن بمان ای هستی بخش زندگیم.........

با من بمان و مروارید اشک را از گونه های تبدارم پاک کن........

با من بمان تا تمام قصه های عشقم را در شبهای دراز یلدا با تو بگویم.......

با من بمان تا به تو نشان دهم چقدر نیازمند تو هستم......

با من بمان تا به تو بگویم در نبودت چه اشکها که نریخته ام.........

با من بمان تا عاشقانه احساسم و عشق پاکم را به تو نشان دهم.....

با من بمان تا هستی برایمان سرود جاودانه بودن سر دهد...

با من بمان تا من شریک دلتنگیها و غربت چشمهایت شوم.....

با من بمان تا عشقم را با نگاه در آسمان چشمان تو بکارم و به تو هدیه دهم.......

با من بمان تا ستاره........... تا امید.............. تا ماه ...........

با من بمان تا هر دو بروی بال خیال پرواز به روی ابرها  برویم ..........

با من بمان تا سبد سبد گلهای سرخ و یاس و رازقی را به دستان تو نثار کنم...

با من بمان تا نشان دهیم عشق ناب و خالص را با فاصله کاری نیست..........

                              " با من بمان من با تو می مانم تا ابدیت"

             برای عشقم می نویسم برای تو و چشمان تو

                      به این دلخوش نمی شوم

                               که ماه هرشب

                           تا کنار پنجره ام پایین بیاید

                                    می خواهم دوشادوش ماه 

                                        پرواز کنم

                      هرشب تا سرزمین عاشق ترین دلها بروم

                                          و بفهمم

                            که تنهایی اصلا خوب نیست

                               چرا که ماه نمی خواهد تنها بماند

                                          و خورشید هم

                                     مگر پاکتر از ماه چیزی هست؟؟؟

                                     و تنها تر از من و تو..............

                          اگر اهل سفری پنجره ات را باز بگذار

                                       ماه امشب هم می آید.......

  در شب میلاد دومین فرزند آسمانی یاس می خواهم برای "پدرم" پدری که همنام آن آسمانیست

برای پدری که چون کوه استوار است می خواهم برای پدرم بنویسم..........

    پدری که در این دو سالی که با یاد و خاطره مادر زندگی می کنم برایم هم پدر بوده هم مادر

    پدری که هر بار به چهره اش می نگرم گرد و غبار سالمندی را زودتر از موعد می بینم.........

   پدری که در این مدت از غم دوری تنها عشق زندگیش شکسته تر از همیشه به نظر می آید......

                    پدرم ..........ای سایبان خستگی هایم ........ پدر ای مرهم دلتنگیم

               در دشت زندگی اگر من شاخه برگی لرزان و پریشانم این درخت استوار تکیه گاه من

               است..... اگر در دریای زندگی موجی سرگردانم او ساحل آرامش من است.....

               اگر در آسمان زندگی پرنده ای بال و پر شکسته ام او آشیانه امید من است........

                                             پدر شوق پرواز من است.....

              برای عشقم می نویسم برای تو و چشمان تو

          پرده را کنار می زنم و از پشت پنجره ی غبار گرفته نگاهم به کوچه است......

            نگاهم به رهگذر خسته ای است که از درون گل و لای کوچه می گذرد.......

            درخت پیر برگهایش را به نشانه خداحافظی و بدرقه سایه ای تنها تکان می دهد...

           و دست نوازشش را بر سر کوچه می کشد .... ابری تنها تر از کوچه اشکهایش را

           بر سر درختان می ریزد.... تن خسته سنگفرشهای کوچه کمی جان می گیرند...

          و گنجشک ها از ته دل می خندند .....

                                         اما هنوز غبار بر چشمان پنجره باقی است

                                            پنجره چشمهایش را می گشاید

                                      اما هنوز کوچه تنهاست و درخت پیر تنها تر از همه 

                                                         و پنجره تنها تر از درخت           

  برای عشقم می نویسم برای تو و چشمان تو

       میخواهم با گل نرگس سخن بگویم ..... با یاس زهرا....... با او که هرجمعه سر راهش

      می نشینم .......... شاید حضورش و نگاهش را ببینم........ میخواهم برایت از انتظارم

                                          حرف بزنم آقای من........

      معنای انتظار را به راحتی می توان فهمید...... از دل شکسته و چشمان سرخ عاشقان

       از شقایقهایی که واژگون شده اند تا اشکشان را کسی نبیند...... از غروب دلگیری که

        هر لحظه سرخ تر می شود و از بغض نهانی که ناگهان آشکار شده و انسان منتظر

               را معلوم می کند......... ای مولای من..... زیباترین یاس خوشبو

                                 بیا و به انتظار کهنه من رنگ پایان بزن....